W grudniu ubiegłego roku odbyły się konsultacje społeczne dotyczące Parku Wieniawskiego. Zarząd Zieleni Miejskiej poinformował właśnie, że zlecił opracowanie koncepcji rewaloryzacji tej zielonej przestrzeni. Pierwsze pomysły zmian staromiejscy radni przedstawili już w 2018 roku.
Informacja o Konsultacjach https://www.poznan.pl/mim/wortals/konsultujemy/-,p,53874,53891,79708.html
Historia powstania parku
W XIX w. Poznań ufortyfikowano. Na stokach bojowych wewnętrznego pierścienia umocnień od lat 60-tych XIX stulecia zaczęto stopniowo udostępniać dla spacerów pieszych (po przeprowadzeniu prac adaptacyjnych) wyznaczone odcinki stoków fortecznych, które były zadrzewione i gęsto porośnięte roślinnością.
Największą popularnością cieszyły się drogi spacerowe biegnące od kaponiery za Bramą Berlińską (stała naprzeciwko ob. Zamku Cesarskiego) aż do Bramy Młyńskiej (ob. Plac Niepodległości). Najbardziej lubiana była tzw. „Promenada Bussego”, położona pomiędzy Bramą Królewską (u wylotu ob. ul. Libelta), na wysokości Fortu Waldersee i Bramą Młyńską.
Głównym inicjatorem jej założenia był komendant fortecy, gen. dywizji Konstantin Albert von Busse. Prace nad wykonaniem tego odcinka plantacji rozpoczęto jeszcze w 1874 r. W tym samym czasie, nieco dalej na północ, miasto założyło duży plac zabaw dziecięcych, znany później pod nazwą „Teatralka”.
W 1901 r. rozpoczęto likwidację umocnień fortecznych. W tym czasie wykonano plan zabudowy terenów pofortecznych, które w większej części miały być przeznaczone na założenie okalających miasto plantacji. Ich autorem był znakomity urbanista niemiecki, prof. Joseph Stübben. Projekt J. Stübbena przewidywał utworzenie na miejscu zburzonych fortyfikacji obiegającej śródmieście reprezentacyjnej ulicy, pełniącej zarazem funkcję promenady (Ringpromenade), z przylegającymi do niej parkami i zieleńcami.
W latach 1907-1910 za budynkiem Teatru Miejskiego założono parkowo zadrzewiony pas plant, silnie zwężający się w kierunku północnym. Po prawej stronie do Teatru przylegał ogród restauracyjny, z interesującym pawilonem, ozdobionym dwiema wieżyczkami. W tym samym czasie przekształcono także duży plac zabaw dla dzieci, o powierzchni 1,5 ha, położony na zachód od Teatru, zwany popularnie „Teatralką”. Dosadzono drzewa, teren obsiano trawą, a przy stromym zboczu (o wys. względnej 8 m) wykonano licznie odwiedzany zimą tor saneczkowy.
Park im. H. Wieniawskiego w istniejącym układzie został zagospodarowany w okresie powojennym. W roku 1968 wykonano odbudowę toru saneczkowego.
Wytyczne Miejskiego Konserwatora Zabytków odnośnie rewaloryzacji Parku im. H. Wieniawskiego
Park im. Henryka Wieniawskiego podlega ochronie konserwatorskiej jako element Ringu Stübbena oraz jako element zespołu urbanistyczno -architektonicznego centrum miasta Poznania, dlatego też wszelkie prace na terenie parku przeprowadzane są pod nadzorem Miejskiego Konserwatora Zabytków.
Poniżej znajdą Państwo podsumowanie wytycznych konserwatorskich dla dwóch części parku im. H. Wieniawskiego (pierwszej, zwanej „Teatralką” i drugiej, znajdującej się za Operą) oraz dla parku jako całości.
Część parku zw. „Teatralką”:
– uzupełnienie szpalerów kasztanowców,
– konserwację murków oraz ławy z piaskowca,
– zmianę ogrodzenia placu zabaw na mniej dominujące przestrzeń, zastosowanie stonowanej kolorystyki elementów wyposażenia placu zabaw oraz posadzenie drzew dających cień w strefie siłowni,
– likwidację śmietnika na wprost polany od strony ul. Fredry,
– przywrócenie i wyeksponowanie skalniaka przy wyremontowanych schodach oraz stworzenie na tym miejscu kompozycji roślinnej odpowiadającej tej z 1900 roku,
– posadzenie po lewej stronie od schodów solitera (drzewa lub krzewu rosnącego pojedynczo na otwartym terenie) dla zachowania równowagi kompozycyjnej
Część parku za Operą:
- ekspozycję starych okazów drzew zgodnie z fotografiami z 1914 roku,
- posadzenie solitera (drzewa lub krzewu rosnącego pojedynczo na otwartym terenie) na polanie widokowej przy środkowej alejce na wysokości budynku PAN,
- nasadzenie roślin iglastych i liściastych swobodnie na murawie,
- uzupełnienie szpaleru lipowego przy al. Niepodległości
- likwidacja dzikich przedeptów
Dla obu części:
- zastosowanie w alejkach naturalnej nawierzchni mineralnej, w alejkach ze spadkami podłużnymi również nawierzchni mineralno-żywicznej,
- wprowadzenie zróżnicowanych kolorystycznie dekoracyjnych gatunków krzewów,
- uzupełnienie drzewostanu ozdobnymi gatunkami drzew,
- uzyskanie opinii Pełnomocnika Prezydenta ds. Estetyki Wizerunku Miasta w zakresie mebli miejskich.
